Tweede dag op de fiets het eiland Porto Santo verkennen

We mogen, wel na de koffie natuurlijk, gelukkig het bed weer uit. Vroeger wist je niet beter, wat zijn we dan eigenlijk verwend hè met wat we tegenwoordig hebben. Frank haalt verse broodjes, An dekt de tafel en bakt een eitje. Daar kunnen we wel aan wennen. 😜 Weer heerlijk buiten ontbeten en met voldaan gevoel stappen we weer op de fiets. De temperatuur is lekker warm. De zon schijnt met hier en daar een wolk. Top fietsweer dus. Alleen die verdomde zadelpijn. Thuis heb ik een Tempur zadel, deze hier is kneiterhard. Niet zeuren en door. We fietsen eerst langs de fietsenwinkel. Mijn stuur zit los en dat is niet fijn. Fechado, staat op de deur oftewel gesloten. Aangezien we alleen even een inbussleutel nodig hebben rijden we naar een andere fietsenwinkel. Als ik in mijn beste Engels uitleg of ik een inbussleutel mag vasthouden krijg ik nul op het rekest. Hij wil hem niet geven. "Bel je eigen fietsenboer maar" is zijn antwoord. Beetje flauw maar oké we gaan bellen. Er wordt niet opgenomen dan fiets ik maar met een los stuur. 🙄

We gaan richting de haven. Voor de ingang van de haven ligt een cruiseschip voor anker. We vonden het al zo druk in het centrum. Ze worden met tenders naar wal gevaren. Bij de haven aangekomen loopt het dood, afslag gemist. Gelukkig is de weg hier vlak dus rechtsomkeer en bij de rotonde naar rechts. Dan begint het klimmen al. De versnelling op 1 en de hulpmotor op 5, dat is max. Ik wil vandaag niet stoppen of afstappen. Tellen en trappen maar; zo komen we bij de eerste stop. Drie schattige windmolentjes (de Moinhos de Vento). Deze bevinden zich op de heuvels bij de Miradouro da Portela. Ze dateren uit het einde van de 18e eeuw en werden gebouwd om graan te malen. We zetten de fietsen tegen een boom en gaan wat foto's maken. Ook vanaf Miradouro da Portela. Je kan hier heel goed het strand zien maar ook de straat waar onze b&b aan zit. Aan de andere kant kijk je uit op de vulkanische pieken en het eilandje Ilhéu de Cima (ook wel de 'Drakenstaart' genoemd). We twijfelen of we afdalen naar het strand aan de andere kant van de berg. Omdat er een sterke wind staat en we dan met tegenwind omhoog moeten besluiten we het niet te doen. We fietsen terug of moet ik zeggen dalen af...... 😛

Halverwege komen we een bord tegen dat zegt Pico Castelo. We gaan dat volgen. Zou het een kasteel zijn? Nou, nee. Het blijkt de op één na hoogste berg te zijn met een uitzichtpunt op 436 meter. We trappen ons helemaal wezenloos. Halverwege komen we een Engels stel tegen van onze leeftijd die zijn komen lopen. Zij zijn van het cruiseschip gekomen en wandelen dat eind naar boven. Knap hoor. Maar ik ben ook trots op mijzelf dat het ook mij gelukt is om vandaag zonder stoppen of lopend met de fiets boven te komen. Met de tong op de knieën gaan we genieten van het uitzicht. We zijn nu zelfs een beetje in de wolken. Ik bedoel letterlijk in de wolken. ☁️ Het voelt hier een stuk kouder. Dan volgt weer een lange afdaling naar het centrum. Je blijft maar remmen en drukt/hangt hard op je stuur. Je handen verkrampen helemaal. Dan zien we onze zo vertrouwde weg waar we aan verblijven en brengen de fietsen thuis. We zijn wel een beetje klaar met fietsen hier. Wil je nog meer zien moet je over de bergen heen. We besluiten dat we morgen een Renault Twizy gaan huren. De Renault Twizy is een opvallende, volledig elektrische tweezitter ontworpen voor stedelijke mobiliteit. Hij is compact, wendbaar en ideaal voor korte ritten. In zo'n karretje hebben we nog nooit gezeten.

Frank gooit er een wasje in en na een dik verdiend koud biertje lopen we naar de verhuurkiosk die die autootjes verhuurt. Zo, dat is geregeld. Terug op onze patio bak ik wat pan-tosties en regelen dat de fietsen morgenochtend terug kunnen i.p.v. morgenavond. Het is ondertussen bewolkt geworden en je voelt weer lichte miezer terwijl de temperatuur goed blijft. Binnen zitten is geen optie. Weet je wat, we gaan gewoon een strandwandeling maken. Als we net aan de wandel zijn breekt de bewolking en krijgt de zon weer vrij spel. Onderweg pakken we nog even een terrasje bij een beachbar voor we verder lopen. Het zand hier loopt behoorlijk zwaar, je zakt er ver in. Maar wie vindt lopen in de branding nou niet lekker. Weer 5 km in de benen.

Als we teruglopen ligt het cruiseschip er nog en krijgen we een fantastisch idee. In onze koelkast staat nog een flesje rosé. Als we die nou eens mee nemen naar het strand. Daar gaan we op de stenen trappen zitten en kijken hoe hij weg vaart en genieten van nog een beetje zon. Dit is pas vakantie. 🌞 Na anderhalf uur, het is inmiddels half zeven, houden we het voor gezien en gaan voor de laatste keer in de b&b de bbq aansteken. Morgen zien we wel wat we gaan doen met eten. Dat wordt onze volle laatste dag hier.