Fietsend Porto Santo verkennen

Slapen is minder fijn. Het bed zelf ligt goed maar die breedte???? Halverwege de nacht had Frank toch mijn stuk laken gejat. We liggen op het randje.  We moeten het er mee doen voor nog 3 nachtjes. Na de koffie op bed gaan we lekker buiten op onze binnenplaats ontbijten. Het weer ziet er zoveel beter uit dan gisteren. Frank haalt verse broodjes en ik bak een eitje. Vers sjuutje erbij, wat wil een mens nog meer. 

Vandaag gaan we richting het zuiden. 
Porto Santo ligt midden in de Atlantische Oceaan en is 11 km lang en 6 km breed. Het eiland heeft een 9 km lang goudkleurig strand van fijn zijdezacht zand met een turkooisblauwe oceaan. Met het hele jaar door een gematigd klimaat en zeetemperaturen die schommelen tussen 17ºC en 22ºC. Ook in de winter schijnt het hier goed vertoeven te zijn. 

Op het meest zuidelijke punt van Porto Santo ligt Ponta da Calheta, een strand en uitzichtpunt. Het gouden zand wordt hier en daar onderbroken door ruwe keien tot het abrupt overgaat in ruige kliffen. Je hebt hier ook goed uitzicht op het nabijgelegen Ilheu da Cal. Het is een kleine 7 km fietsen op redelijk vlak terrein. We maken prachtige foto's van Ilheu da Cal. Vanaf het strand lijkt het een imposante, maar onherbergzame zwarte rots. Het is er rijk aan flora en vogelpopulaties, het is zelfs een beschermd natuurgebied. Ilheu da Cal lijkt zo dichtbij te liggen dat je er naartoe kan zwemmen, maar 500 meter in de Atlantische Oceaan is verder dan je denkt. 🥺 We lopen het strand even op om een rotsopening van dichtbij te bekijken. 

Als we verder rijden naar Miradouro das Flores begint de eerste serieuze klim. Mijn e-bike biedt net niet die ondersteuning die ik graag zou willen en mijn stuur is niet goed. Soms even op adem komen en weer door. Ook een keer een klein stukje met de fiets aan de hand gelopen. Maar dan kom je boven en word je beloond met een spectaculair dubbel uitzicht. Je kijkt uit op het onbewoonde eilandje Ilhéu da Cal en rechts op steile kliffen. We lopen hier wat rond en dan zie ik een grote schommel. Hier moet ik natuurlijk even op. Dan is het tijd voor de afdaling.  Dat is ook niet misselijk. Het eerste stuk is onverhand, oppassen geblazen. De remmen maken overuren. We rijden via de weg richting golfbaan terug. Ook daar zit weer een vette klim in. Ook deze red ik net niet. Lopen maar weer. 🫤 Het laatste stuk is gelukkig vlak. Na een ritje van 25 km zijn we weer thuis. Voor de eerste dag is dit wel genoeg.

De zon schijnt volop en het is warm. Tijd voor het strand. Deze ligt op nog geen twee minuten lopen bij ons vandaan. Eerst een drankje op het terras en dan de zee in. Kouuuuuuud. Maar als je eenmaal door bent en kan spelen met die enorme golven ben je dat weer vergeten. We lijken voor even weer kinderen, wat een lol. Tja, en dan moeten we toch echt uitrusten. Handdoekje op het zand en bakken maar, maar niet voor we goed gesmeerd hebben. Dat is ook hier weer echt nodig met UV 11. Er staat een warme wind en verbranden ligt dan op de loer. Na een uurtje houden we het voor gezien. Het is ondertussen 16:00 uur als we bedenken dat we ook nog voor de inwendige mens moeten zorgen. Een oud croissantje waar we kaas en ham op doen wordt in de oven ineens een lekkernij. 😋 Daarna gauw die zoute zee en halve zandbak van je afspoelen voor we gaan chillen op onze eigen patio in de schaduw. 

Frank steekt de bbq iets eerder aan. Gisteren geleerd dat het heeeeeel lang duurt voor hij warm wordt. We houden het lekker simpel. Wat groen voer, stokbroodje en het vlees is vandaag een hamburger en wat kippenvleugeltjes. Luxe uit eten is leuk maar hier kunnen wij ook zo van genieten. Morgen pakken we de fiets weer om richting het noorden te fietsen, nu taaier we af.