Dag 30, reisdag van Seattle naar New Orleans

Ik was weer vroeg wakker. Vandaag is een reis dag. Na de koffie en een home made ontbijtje smeer ik nog 2 broodjes voor onderweg. Die troep in zo’n vliegtuig is niet te eten en ook nog peperduur. Precies om 09:00 uur staat de taxi voor de deur, deze hadden we gisteren telefonisch geboekt en gelukkig is dat goed gegaan. Na een klein half uur worden we keurig voor de deur afgezet. We printen een kofferlabel en geven deze af. Zo, dat gaat lekker snel.

Op het grote scherm lezen we dat we naar Gate N18 moeten. We volgen de borden en schuiven aan in een lange rij voor de security check. Na een kwartier gezigzagd te hebben staat daar een dame die de boardingpassen wil zien. “U staat in de verkeerde rij” zegt ze. Er vliegt een lelijk woord uit mijn mond. 🤭 Op naar de volgende rij. Ook hier gaan we weer een zigzag rij in. Het is ondertussen 09:45 uur en onze vlucht naar New Orleans vertrekt om 11:00 uur. Volgens Schiphol normen is dit best krap. Dan staat er een man achter onze rij met een bord boven zijn hoofd wat zegt: “follow me”. Onze gehele rij en alles wat nog aan komt lopen loopt met deze man mee. Het is een behoorlijke wandeling voor we bij een ander checkpoint aankomen. Hier is het niet zo druk en na 10 minuten zijn we erdoorheen op één koffertje na. Blijkt dat we ons Zwitsers zakmesje vergeten zijn om in de grote koffer te doen. Jammer maar helaas; die zijn we kwijt. 😔 Dan blijkt dat ook dit vliegveld groter is dan we dachten. We staan nu bij A en moeten naar N.  Na een stuk gelopen te hebben moeten we één halte met een treintje vervolgens overstappen in een andere en uitstappen bij N. Snel een plas en precies op tijd kunnen we, groep B volgens onze boardingpas, instappen.

De piloot vertelt dat het 4 uur en 5 minuten vliegen is wat inhoudt 40 minuten korter. Yahhhh, wij blij want we gaan vandaag ook twee uur vooruit in tijd. Dan horen we door de boxen dat er een klein mechanisch probleem is wat opgelost moet worden, duurt een paar minuten. Nou, die paar minuten wordt bijna 3 uur. Er is een probleem met de zuurstofmaskers in de cockpit. Hoe kan dat nou…… We zitten in een gloednieuwe 737 MAX. Oh ja, hoor ik jullie denken. Zijn daar niet twee kisten van naar beneden gevallen? Ja, dat klopt. Deze kisten hebben zelfs nog een tijd aan de grond gestaan voor inspectie. Ze proberen het te maken terwijl we aan boord zitten maar uiteindelijk moeten we er toch allemaal uit. In een rap tempo worden we na een uur de kist weer ingestuurd. Ze moeten binnen een bepaalde tijd weg zijn. Ik denk ook om claims te vermijden. Onze kist zit tot de laatste stoel vol. Nog even wachten op de push back en om 15:00 uur zijn we air borne.

We vliegen over “ons huis” in Seattle wat wel leuk is om te zien. Na anderhalf uur, Joost mag weten waar we vliegen, zie ik zo’n apart tafereel onder ons door komen. Het lijkt wel een tapijt. Strakke vierkante vlakken en dan weer allemaal rondjes zover als je kan kijken. Nog nooit gezien… De rest van de vlucht verloopt volgens plan en ruim twee uur later dan gepland landen we. 

Het is al donker als we op het vliegveld van New Orleans naar buiten lopen. Het voelt warm en vochtig aan, heerlijk.. Bij het bordje taxi schuiven we aan in de rij. Het is ook hier weer top geregeld. Er zijn 7 bordjes waar de taxi’s stuk voor stuk naar toe door schuiven. Een dame vertelt je bij welk nummer je moet staan en voor je het weet zit je in een taxi richting centrum. Wij krijgen nr 4 toegewezen. Er is een vaste prijs van $36,- wat niet heel duur is. Het is toch een half uur rijden.
Omdat we vertraging hadden is het al donker als we aankomen. We hebben een wissel van hotel/app gekregen. Diegene die we geboekt hadden is niet meer van de Sonder groep. Echt jammer want nu hebben we geen balkon wat wij zo fijn vinden. Zeker hier want de temperatuur is fantastisch. Op dit moment zelfs nog 28 graden en het is al 20:30 uur.

Het app is mega groot maar zo ongezellig. Overal shutters wat een beetje een gevoel geeft alsof je in een gevangenis zit. Alles is wit zelfs de vloer, zo sfeerloos. We geven de koffers een plekje en gaan naar buiten op zoek naar eten. Helaas kunnen we niets anders vinden dan chips. Dat moet dan maar voor vandaag. Met een drankje en die zak chips gaan we een uurtje op het dakterras zitten. Deze is op 19 hoog en gelukkig voor Frank is deze afgezet met doek waardoor hij niet naar beneden kan kijken. Er is een inimini zwembadje en wat stoelen. Voor ons nu even prima. Morgen gaan we de stad verkennen.